Για να δείτε το site μας στην desktop/mobile μορφή, μεταφερθείτε στο κάτω μέρος της σελίδας και πατήστε το κουμπί αλλαγή σεΟΚ
Υπάρχουν όρια "ασφαλείας" στις σχέσεις;
Για να κάνετε like στο άρθρο κάντε login

Υπάρχουν όρια "ασφαλείας" στις σχέσεις;

Sex & Σχέσεις
Ο περισσότερος κόσμος θεωρεί τα όρια ως κάτι δύσκολο, επώδυνο, σχεδόν απειλητικό... Παρόλαυτα, τα όρια βρίσκονται εκεί βασικά για να μας προστατεύσουν. Σκεφτείτε, για παράδειγμα, πώς τα όρια ταχύτητας διασφαλίζουν την σωματική μας ακεραιότητα στο δρόμο ή πώς ένας φράχτης σε ένα σπίτι κρατάει έξω ανεπιθύμητα ζώα και ανθρώπους, ενώ μας επιτρέπει να είμαστε ο εαυτός μας στο εσωτερικό. Επίσης, κανένας δεν θα διαφωνούσε ότι κρατάμε ένα νήπιο από το χέρι και το περιορίζουμε για να το προστατεύσουμε, σωστά;



Γιατί τότε δυσκολευόμαστε τόσο πολύ να περιορίσουμε τους άλλους ανθρώπους όταν έχουν μια κακή συμπεριφορά απέναντί μας και δεν προστατεύουμε την ψυχική μας ισορροπία και γαλήνη; Πολλοί άνθρωποι θα νιώσουν ενοχικά αν προσπαθήσουν να θυμώσουν ανοιχτά με τον/ την σύντροφό τους ή να διεκδικήσουν την θέση τους σε μια ουρά ή να επισημάνουν ένα λάθος στο εργασιακό ή εκπαιδευτικό περιβάλλον: θα στρέψουν την αρνητική ενέργεια στον εαυτό τους και θα τον κατηγορήσουν ότι ήταν ίσως υπερβολικός ή αδιάκριτος ή αγενής. Με αυτόν τον τρόπο, θα νιώσουν χειρότερα και θα διστάσουν ακόμα περισσότερο την επόμενη φορά που θα πρέπει να βάλουν όρια ενθυμούμενοι το αρνητικό αυτό συναίσθημα.

Φαίνεται όμως να είναι εξαιρετικά σημαντικό για την ψυχική μας υγεία να βάζουμε όρια, είτε στον εαυτό μας είτε στους άλλους. Μόνο έτσι μπορούμε να οδηγηθούμε σε μια ενεργητικά ικανοποιητική ζωή, να διεκδικήσουμε πράγματα και να νιώσουμε σημαντικοί και να είμαστε αυτόνομοι και αυτάρκεις... Μήπως αξίζει να το προσπαθήσουμε τελικά;

Η πρώτη φορά που οριοθετεί το άτομο μοιάζει να είναι η ηλικία των 3 χρόνων, όπου το νήπιο μαθαίνει να λέει «όχι» και να αρνείται να ακολουθήσει πράγματα που θέλει ο γονιός. Προβάλλει, λοιπόν, για πρώτη φορά το ανάστημά του και εκφράζει έντονα την θέλησή του, τόσο έντονα που μπορεί να φτάσει σε έντονα ξεσπάσματα! Έπειτα, αυτή η διεκδίκηση μοιάζει να ξεχνιέται κάπως στα παιδικά χρόνια, καθώς είναι σημαντικό για την αυτοεικόνα του ατόμου να μοιάζει με τους άλλους και να υπακούει σε κανόνες. Επανέρχεται με ορμή στα εφηβικά χρόνια, όπου το άτομο έρχεται σε σύγκρουση με τα γονεϊκά πρότυπα και τις κοινωνικές συμβάσεις. Μόνο έτσι όμως, με το να διαχωρίσει το πρόσωπό του από το τι θέλουν οι άλλοι και τι περιμένουν οι άλλοι, μπορεί να γίνει ένας ένας αυτόνομος ενήλικας. Πολλές φορές βλέπουμε στη θεραπεία ανθρώπους να καθυστερούν αυτή την ενηλικίωση γιατί δεν κατάφεραν ποτέ να αποκολληθούν από τις οικογενειακές προσδοκίες «από φόβο μήπως στενοχωρήσουν ή έρθουν σε σύγκρουση» και να ζουν μια ζωή που δεν είναι δική τους.

Μαθαίνουμε επίσης, λοιπόν, να θέτουμε όρια για να αναδείξουμε τη μοναδικότητά μας και να μάθουμε να διεκδικούμε υγιείς σχέσεις, ανταποδοτικά εργασιακά περιβάλλοντα, ευχάριστες εμπειρίες, μια πιο πλούσια ζωή!

Πώς γίνεται αυτό;

•    Είμαστε σαφείς στο τι θέλουμε, όπως «Σε παρακαλώ, θα ήθελα να μετακινηθείς λίγο πιο μακριά μου»  στο ασανσέρ, ή «Ήρθα να διεκδικήσω μια αύξηση» στη δουλειά.
•    Είμαστε σαφείς στο τι δεν επιτρέπουμε, όπως «Δεν σου επιτρέπω να μου μιλάς με επιθετικό τρόπο» σε μια σχέση, ή «Δε μπορείς να χρησιμοποιείς το κινητό σου στο τραπέζι» στα παιδιά.
•    Χρησιμοποιούμε λιτό και κατανοητό λόγο, κατά προτίμηση με λίγες λέξεις. Αν κάποιος χρειαστεί διευκρινίσεις, τις δίνουμε.
•    Λέμε «όχι», «δε μπορώ», «δεν θέλω». Ο κόσμος θα συνεχίσει να γυρίζει αν εμείς αρνηθούμε κάτι...
•    Προσέχουμε τα εξωλεκτικά μηνύματα, δηλαδή κρατάμε έναν σταθερό αλλά αυστηρό τόνο φωνής, δεν κατεβάζουμε ούτε ανεβάζουμε την ένταση και η στάση του σώματός μας φανερώνει διεκδίκηση, ούτε υποχώρηση ούτε επιθετικότητα.
•    Υπενθυμίζουμε και επαναλαμβάνουμε για να διατηρήσουμε τα όρια.
•    Όταν τα λόγια δεν είναι αποτελεσματικά, απομακρυνόμαστε από την πηγή της δυσφορίας. Αυτό μπορεί να γίνει πραγματικά (φεύγουμε) ή συμβολικά (αδιαφορούμε).
•    Συντονιζόμαστε στα συναισθήματά μας πριν, κατά την διάρκεια και αφού βάλουμε τα όριά μας, τα αναγνωρίζουμε και τα διαχειριζόμαστε καταλλήλως.

Υπάρχουν όρια "ασφαλείας" στις σχέσεις;